psychiczna wobec dziecka czy krzywdzenie emocjonalne dziecka. W ostatniej czę-ści ukazano jeden znajbardziej nurtujących współczesne społeczeństwo problemów, a mianowicie kryzys czasu, awraz z nim kryzys wartości. Zjawisko to ma bezpośred-nie konsekwencje dla jakości relacji wewnątrzrodzinnych, potęgując rozluźnianie więzi Kryzysy relacyjne są źródłem wielu nieprzyjemnych emocji, takich jak poczucie winy, złość, smutek, czy lęk. Kryzys w relacji z dzieckiem ma szczególny charakter i dotyka głębokich sfer naszego życia. Relacja rodzic – dziecko bywa źródłem frustracji zarówno dla rodzica, jak i dziecka. Jednocześnie odpowiedzialność za Harmonogram prawidłowego rozwoju na pierwsze 2 lata życia dziecka Sprawdź, czy rozwój Twojego dziecka w pierwszych miesiącach życia przebiega prawidłowo. Słyszałaś o krzywej płaczu? To wykres stworzony w latach 60., według którego dzieci do 6. tygodnia życia powinny uspokajać się i mniej płakać. Specjaliści udowodnili, że to nieprawda i że płacz dzieci w 1. roku życia jest jak najbardziej normalny. Autor: Getty images Specjaliści udowodniają, że to zdanie, to nieprawda. Adaptacja przedszkolna, „ opór” – popatrzeć inaczej. Adaptacja przedszkolna to ważny okres w życiu małego człowieka. Dzięki temu, że wkracza do większej grupy, ma szansę rozwinąć się w różnych obszarach. Potrzebuje do tego jednak poczucia bezpieczeństwa, a zadaniem dorosłych jest mu to poczucie bezpieczeństwa zapewnić. Porównując rozwój niemowlaka z kalendarzem opisującym zmiany w poszczególnych miesiącach, można szybko wychwycić potencjalnie zaburzenia. Sprawdź, jak w pierwszym roku życia miesiąc po miesiącu przebiega rozwój dziecka. Rozwój niemowlaka – 1 miesiąc Głowa niemowlaka jest nieproporcjonalnie większa od reszty jego ciała. Podwyższone CRP u noworodka wynoszące nie więcej niż 50 mg/l może świadczyć o infekcji wirusowej. Natomiast CRP podwyższone u noworodka przekraczające 100 mg/l jest oznaką prawdopodobnie infekcji bakteryjnej. Im zakażenie cięższe, tym wynik CRP wyższy. Wysokie CRP u noworodka, przekraczające 200 mg/l, a niekiedy nawet 500 mg/l Może pojawić się depresja poporodowa, która statystycznie dotyka 10-20% kobiet po porodzie i pojawia się w okolicach 6. tygodnia połogu. Wśród jej objawów znajdują się zaburzenia snu i apetytu, obniżony nastrój oraz ciągły lęk o zdrowie dziecka. W skrajnych przypadkach mogą pojawić się nawet myśli samobójcze. Objawy jelitówki u dzieci – biegunka, ból brzucha, wymioty. Jelitówka nie daje żadnych sygnałów ostrzegawczych, to choroba, która daje nagłe objawy u niemowlęcia (rozwijają się one w ciągu 12-72 godzin od momentu zakażenia). Typowym symptomem choroby jest wodnista, często obfita biegunka i wymioty, które mogą doprowadzić do Jak dbać o związek i uniknąć kryzysu po narodzinach dziecka - pułapka perfekcjonizmu. Gdy pojawia się dziecko, młodzi, ambitni rodzice zaczynają żyć jak roboty zaprogramowane na nową rolę. Mają swoją misję i dążą do perfekcji. Są tak pochłonięci swoim zadaniem, że, paradoksalnie, choć poświęcają się dla rodziny 7IW02q. Nasze dzieciątko nie jest już noworodkiem. Wykształciliśmy już z nim więź, która stanie się podwaliną pod bliską więź psychiczną dziecka z rodzicami. Niemowlęta w tym wieku są rozkoszne (zresztą – w jakim nie są?). Zaczynają już dokładnie przypominać bobasy znane z reklam – zaokrąglają im się główki, znikają „pamiątki” z podróży przez kanał rodny[1]. Dziecko może zacząć gaworzyć, gdy rodzice do niego mówią, może też wydobywać gardłowe głosy (to tzw. gruchanie), gdy jest szczęśliwe[2]. Pierwszymi dźwiękami będą „a”, „e” „aha” – mają one za zadanie gimnastykowanie mięśni wokół ust[3]. Nasz niemowlak staje się silniejszy, choć kiedy pociąga się go za rączki do góry do pozycji siedzącej, to początkowo główka nieco odchyla się do tyłu[4]. Stopniowo dziecko będzie potrafiło na pięć sekund samodzielnie utrzymać głowę[5]. Warto dzieci kłaść na brzuszku, pod koniec drugiego miesiąca życia będą one umiały unieść główkę pod kątem 45 stopni od podstawy[6]. Do szóstego tygodnia życia dłonie dzieciątka zwykle pozostają zaciśnięte, dopiero teraz zaczynają się otwierać[7]. Maluch będzie to robić coraz częściej[8]. W szóstym tygodniu życia przeciętny niemowlak musi być karmiony sześć razy na dobę. Dzieci dobrze zjadające przybierają na wadze od 150 do 210 gramów na tydzień[9]. Warto wydłużać czas czuwania dziecka w ciągu dnia, aby przesypiało ono większość nocy. Jak to zrobić? Pokazując maluszkowi czarno-białe zabawki we wzorki, łaskocząc po brzuszku i stopach, śpiewając. Bez oporów możemy zapraszać do domu gości[10], ważne, aby nie byli oni przeziębieni czy chorzy na inne zaraźliwe choroby. Przytulajmy i kołyszmy w ramionach dzieciątko jak najdłużej. Budujmy z nim więź. Mówmy do niego i patrzmy mu w oczy. To początki komunikacji. *** Rozwój niemowlaka na * 1 tydzień życia niemowlaka * 2 tydzień życia niemowlaka * 3 tydzień życia niemowlaka * 4 tydzień życia niemowlaka * 5 tydzień życia niemowlaka * 16 tydzień życia niemowlaka * 32 tydzień życia niemowlaka * 33 tydzień życia niemowlaka * 43 tydzień z życia niemowlaka Przypisy: [1] James Gaylord, Michelle Hagen, Pierwszy rok życia dziecka dla bystrzaków, Helion, Gliwice 2007, s. 140-142.[2] Peter Abrams, Ciąża. Wszystko, co trzeba wiedzieć od poczęcia do porodu, Świat Książki, Warszawa 2009, Anette Nolden, Witaj na świecie. Pierwszy rok życia dziecka, Świat Książki, s. 31.[4] Peter Abrams, Ciąża…, op. cit., Anette Nolden, Witaj na świecie…, op. cit., s. 31.[6] James Gaylord, Michelle Hagen, Pierwszy rok…, op. cit., s. 142.[7] Peter Abrams, Ciąża…, op. cit., Anette Nolden, Witaj na świecie…, op. cit., s. 31.[9] Peter Abrams, Ciąża…, op. cit., James Gaylord, Michelle Hagen, Pierwszy rok…, op. cit., s. 144. Po raz kolejny zapraszam Was na wpis, który powstał w ramach cyklu „Pod górkę”, który realizuję razem z Femaltiker. Ponownie zapraszam Was do podzielenia się waszymi historiami z kryzysów laktacyjnych! Czy przechodziłyście kryzysy laktacyjne? Jak sobie z nimi poradziłyście? Co według Was jest kryzysem? Czekam na Wasze opowieści almamater@ Za tydzień jedna z nich ukaże się na blogu! Raz na jakiś czas… Niespodziewanie… Nagle coś się zmienia. – Mam miękkie piersi – Dziecko płacze ni z tego ni z owego przy piersi – Ciągle na mnie wisi – Ciągle mu mało – Szczypią mnie brodawki przy karmieniu i są suche i tkliwe Znacie to? Ta sytuacja trwa kilka dni, po jakimś czasie powtarza się i trwa troszkę dłużej – tak do tygodnia. Podobno nie ma, co patrzeć na zegarek przy karmieniu dziecka. W tych momentach, o których teraz napiszę będziecie patrzeć. Patrzeć i myśleć: „ILE JESZCZE ONO BĘDZIE NA MNIE WISIAŁO?!”. O tych momentach mówi się potocznie „kryzysy laktacyjne”. Ja nie lubię osobiście tego zwrotu. Dlaczego? Bo to według mnie nie odzwierciedla całej prawdy o tych momentach i może sprawić, że kobieta pomyśli, że coś jest z nią nie tak, albo że jej ciało ją zawodzi. A to nie prawda. Najpierw trzeba dowiedzieć się czym jest kryzys! Kryzys, to taki moment gdzie nagle istniejący ład zostaje zagrożony poprzez pewne niespodziewane wydarzenia. Dodatkowo wiąże się prawie zawsze z utratą kontroli nad sytuacją i codziennymi działaniami. Wychodząc z tej definicji kryzysem może być wiele rzeczy. Każda zmiana, która sprawia, że dzieje się coś niedobrego lub dobrego, ale niepokojącego w karmieniu piersią może mieć znamię kryzysu. Dobra, nie oszukujmy się – całe rodzicielstwo to jeden wielki kryzys. Ciągłe zmiany, niespodziewane wydarzenia, rozwój dziecka, zmęczenie rodzicielskie. Uważam, że odnoszenie się do kryzysów laktacyjnych tylko w jednym kontekście jest mocno nie na miejscu. Zwykle kryzysem nazywane są okresy wzmożonego przebywania dziecka przy piersi, długiego karmienia, odczuwania mniej lub bardziej faktycznego braku pokarmu. Ale przecież na tym nie kończą się kryzysy. Problem z karmieniem na początku, poranione brodawki, krótkie wędzidełko, choroba dziecka, choroba matki, zła porada laktacyjna, brak porady laktacyjnej… wszystko może być dla mamy kryzysem. W swojej kilkuletniej praktyce wspierania matek dowiedziałam się, że mamy piszą i mówią „mam taki kryzys” bardzo często i mają na myśli bardzo dużo różnych zdarzeń. Ale są takie momenty, które właśnie w popularnym znaczeniu nazywane są kryzysami laktacyjnymi. W tym czasie dziecko/niemowlę rozwija się szybko, w krótkim czasie. Nagle, lawinowo zwiększa się jego zapotrzebowanie na mleko mamy. W tych momentach dziecko musi zaprogramować sobie zwiększenie produkcji. Zwiększona produkcja wymaga zwiększenia zgłaszania się do karmienia a to skutkuje: Nerwowością dotychczas spokojnego dziecka przy piersi Częstym karmieniem dziecka (szczególnie w porze wieczornej) Częstymi pobudkami w nocy żeby upewnić się ze jest mama i cycuś Częstą potrzebą bycia przy piersi, albo na rękach, albo w chuście, a na pewno w zasięgu wzroku Dziecko może w czasie karmienia odczepiać się od piersi żeby się wkurzyć i zaraz znowu kontynuować karmienie A ty: Możesz mieć uczucie pustych, a czasem nawet „sflaczałych” miękkich piersi Będziesz myślała, że cała twoja wiedza o dziecku legła w gruzach, bo ono znowu się zmieniło i zachowuje się inaczej niż dotąd Możesz myśleć, że wszystko, co robisz, robisz źle i gdzieś ci coś nie wyszło Możesz myśleć, że nie masz pokarmu lub masz go za mało Będziesz zdziwiona, że dziecko „znowu” chce być przy piersi Zwykle stan ten utrzymuje się ok. dwóch dni, i o ile nie jest związany z chorobą dziecka, to jest zjawiskiem naturalnym. Po prostu oznacza to, że właśnie maluch przechodzi przez skok rozwojowy. W późniejszych okresach życia dziecka trwać on może nawet i do tygodnia, bo dziecko im starsze tym bardziej złożony jest proces rozwojowy (ale i zmiany większe :D). Te pierwsze skoki rozwojowe są krótkie i intensywne. Te dni, to momenty, w których jeżeli dokarmimy dziecko, czy też podamy mu smoczek żeby ssało coś innego niż naszą pierś, to możemy się spodziewać nie tylko wydłużenia czasu niepokojącego skoku rozwojowego, ale i zawahania w produkcji pokarmu. Najlepszą metodą w tych momentach jest pozwolenie maluchowi być często przy piersi i odpoczywanie tyle ile tylko się da. Zachowanie dziecka i uczucie pustości w piersiach nie są oznaką, że coś niedobrego dzieje się z laktacją. To są momenty, kiedy dziecko zmienia schemat karmienia się – czasem nawet radykalnie, żeby po skoku mieć odpowiednią produkcję adekwatną do zwiększonych potrzeb. Warto tak jak w każdym przypadku stosować responsywne karmienie piersią. O tym, czym dokładnie jest to responsywne karmienie napiszę niebawem więcej. Na razie powiem tylko, że jest to karmienie elastycznie dostosowujące się do potrzeb dziecka i do znaków, jakie ono nam wysyła. Jest to karmienie, które odpowiada na zgłaszane, widziane i słyszane wskazówki dziecka w zakresie czasu przystawiania go do piersi, długości bycia przy piersi i rodzaju karmienia (odżywcze czy emocjonalne). Dzięki takiemu systemowi karmienia laktacja spokojnie dopasowuje się (szybko i najczęściej bezproblemowo) do wszelkiego rodzaju kryzysów laktacyjnych – nie tylko tych związanych ze skokiem. Nie trzeba w czasie kryzysu odciągać pokarmu czy jakoś specjalnie dbać o podaż. Przy niezaburzonym responsywnym karmieniu dziecko świetnie da sobie radę samo. Niektóre mamy pomagają sobie szybko podpompować laktację stosując środki mlekopędne np. Femaltiker, odciągając pokarm między karmieniami. Jest to jeden ze sposobów na przyspieszenie procesu, ale trzeba uważać, bo można sobie załatwić zbytnim pomaganiem nawał czy nadmierną podaż. Wiele źródeł podaje, że takie skoki mogą być objawem nie tylko fizycznego rozwoju dziecka, ale i jego emocjonalnego wzrostu, oraz kiedy praktykuje ono pewne umiejętności lub nabywa nowych. Kiedy możesz się spodziewać tych skoków? Dzieci rozwijają się mniej-więcej w sposób przewidywalny. Mniej więcej w tych samych okresach (nie momentach!) Zaczynają rozpoznawać twarze, uczą się uśmiechać, przekręcać z pleców na brzuch i odwrotnie, chwytać, jeść inne pokarmy itd. itd. Oznacza to, że można z całkiem niezłym prawdopodobieństwem przewidzieć, kiedy zacznie się ten „wspaniały” okres pt. „Nie jestem dzieckiem – jestem mlekojadem i chcę cały czas być do ciebie przyssany”. Około 14 dnia życia dziecka, 5 tygodnia, 3 miesiąca, czasem 4 miesiąca, 6, 9 i 12 miesiąca można spodziewać się skoków rozwojowych dziecka. Oczywiście to nie koniec. Potem koło 15-16 miesiąca, 18, 24 miesiąca znowu możesz zauważyć zmiany i skoki, ale nie manifestują się one tak jednoznacznie, chociaż trwają dłużej. Bardzo często mamy w okolicy półtora roku życia swoich dzieci zauważają porzucenie wszystkiego na rzecz piersi i mleka mamy. Takie chwilowe przejście na tryb „Nie chcę nic innego tylko mleko mamy!”. Ale jak już ten czas nerwów się skończy możesz zaobserwować że: dziecko śpi dłużej i spokojniej twoje piersi są nieco pełniejsze znowu spokojnie je przy piersi i uspokaja się przy niej jego pieluszki są cięższe 😉 Zawsze jednak w okresie skoku rozwojowego i tych momentów zwiększonej aktywności dziecka przy piersi trzeba dziecko obserwować. Czasem może się zdarzyć, że umkną nam sygnały choroby, albo faktyczny problem z laktacją. Co ważne, często dzieci przechodzą skoki w podobnym stylu. Zachowanie dziecka przy poszczególnym skoku jest mniej-więcej powtarzalne. Może to być dobry wskaźnik, czy to skok czy jednak to jest już coś innego. ź: „Po prostu piersią” Gill Rapley „Womenly art. of breastfedding” LLL Kolka u noworodka najczęściej pojawia się około 3. tygodnia życia i trwa przez kolejne 3 miesiące. Jest trudnym sprawdzianem dla rodziców. Nieustanny płacz dziecka i bezsilność wywołana tym, że rodzice nie mogą mu pomóc, powoduje frustrację, złość, obniżenie nastroju. W wielu związkach pojawia się wtedy kryzys. Jak przetrwać ten trudny czas? Kolka u noworodka i niemowlaka to jeden z największych sprawdzianów dla związku. Po przyjściu na świat dziecka życie młodych rodziców wywraca się do góry nogami. Jest to rewolucja nagła - jeszcze dzień przed porodem ich potrzeby były najważniejsze, a już kolejnego dnia zostały zepchnięte na boczny tor. Zmiana toku myślenia i pogodzenie się z myślą, że to nie oni teraz się liczą, ale dziecko, jest trudna. A jeśli jeszcze noworodek ma kolki, w związku bardzo szybko może pojawić się kryzys (często zresztą nazywany "kryzysem pierwszego dziecka"). Kolka u noworodka testem dla związku Gdy noworodek nie ma kolek, po kilku tygodniach rodzice oswajają się z nową sytuacją i wypracowują sobie nowy rytm dnia codziennego. Jeśli niemowlę jednak cierpi na kolki, sprawa staje się dużo trudniejsza. Narastające zmęczenie, ciągły płacz dziecka, którego nic nie jest w stanie uspokoić, wywołują złość, zniechęcenie, frustrację. Szybko odbija się to na związku. Trzeba nie lada cierpliwości, żeby po miesiącach bezustannego krzyku, nie poddać się negatywnym emocjom. Według badań naukowców kolka u noworodka może spowodować nawet depresję u rodziców! Jak poradzić sobie z kolką u noworodka? Przede wszystkim trzeba dać sobie czas. Kolka u noworodka najczęściej mija po ukończeniu 3. miesiąca życia, gdy układ pokarmowy dziecka dojrzewa. Nie da się tego przeskoczyć, nie warto więc tracić energii na walkę z czymś, na co nie mamy wpływu. Objawy kolki możemy łagodzić, ale najczęściej nie udaje się ich wykluczyć. Trudna sytuacja w domu wymaga od rodziców wiele cierpliwości. Najważniejszą rzeczą jest zachowanie spokoju. Wzajemne kłótnie i pretensje niczego nie zmienią, mogą tylko pogorszyć wasze samopoczucie i - paradoksalnie - spotęgować objawy kolki u dziecka. Maluch wyczuwa emocje rodziców, natychmiast się zorientuje, że mama jest zmęczona, zła i smutna. To sprawi, że przestanie czuć się bezpiecznie, zacznie jeszcze głośniej i mocniej płakać. Noworodek ma kolkę: co robić? Przez te pierwsze trzy trudne miesiące postarajcie się być dla siebie wsparciem. Zmieniajcie się w opiece nad dzieckiem, tak, żeby każde z was mogło zwyczajnie odpocząć, nie zapraszajcie gości, jeśli nie macie na to siły, nie dokładajcie sobie obowiązków. Dajcie sobie wewnętrzne przyzwolenie na to, żeby nie funkcjonować na najwyższych obrotach. Śpijcie tyle ile możecie, powoli przyzwyczajajcie się do nowej sytuacji. Jeśli wy się wyciszycie, wyciszy się również niemowlę. A o to przecież chodzi. Przyczyny kolki u noworodka Kolka u noworodka pojawia się w 3. tygodniu życia i trwa do miesiąca życia. Ból brzuszka wywołują gazy gromadzące się w jelitach. Są one spowodowane niedojrzałym układem trawiennym. To, co potęguje płacz u noworodka, to niedojrzały układ nerwowy maluszka. Maluch jest przestymulowany, nie radzi sobie z dużą ilością nowych bodźców, dlatego wciąż płacze i krzyczy. Trzy pierwsze miesiące życia, w których występuje kolka, są zgodnie z tą teorią okresem adaptacji do życia w nowym świecie. Niektórzy lekarze wskazują na związek między kolką u noworodka a stanem psychicznym mamy. Jeśli w ciąży kobieta jest nerwowa, przeżywa stresujące sytuacje, a po urodzeniu dziecka cierpi na depresję poporodową, jest większe prawdopodobieństwo, że u dziecka pojawi się kolka. Jak rozpoznać kolkę u noworodka? Kolkę u noworodka sugerują następujące objawy: niemowlę głośno płacze i krzyczy bez powodu - ma sucho, jest najedzone, nic mu nie dolega; płacz niemowlęcia pojawia się popołudniami i wieczorem; dziecka nie uspokaja bliskość mamy, nie daje się odłożyć do łóżeczka, cały czas chce być noszone na rękach; codzienny płacz może trwać nawet kilka godzin; dziecko prostuje i podkurcza nóżki, ma twardy brzuszek. Co na kolkę u noworodka? Kolkę u noworodka można próbować łagodzić, stosując kilka metod. Polecane są masaże rozluźniające na brzuszek, ciepłe okłady i kąpiele. U mam karmiących piersią bardzo ważną rzeczą jest również przestrzeganie diety i wykluczenie z niej produktów, które mogą przyczyniać się do wystąpienia kolki u noworodka (produkty wzdymające, mleczne, ciężkostrawne). U mam karmiących maluszka mlekiem modyfikowanym ważne jest zwrócenie uwagi na mleko. Być może zawiera zbyt dużą ilość białek, których brzuszek maluszka nie jest w stanie przetrawić. Warto skonsultować się z pediatrą, który może zalecić zmianę mleka modyfikowanego na takie, które ma obniżoną zawartość laktozy w porównaniu do tradycyjnego preparatu dla niemowląt i częściowo zhydrolizowane białka – mleko typu comfort. Zmiany w zachowaniu dziecka mogą pojawić się nagle i całkowicie z rutyny rodziców, którzy są przyzwyczajeni do mierzalnego, pozornie już ustalonego spokojnego życia. Kiedy dziecko skończy rok, zaczyna spać coraz mocniej, zrozumieć, o czym mówisz, i stopniowo tupać. Ale wszystko zmienia się dramatycznie w jednej chwili, dziecko staje się niespokojne, płacze bez powodu, nieustannie domaga się matki, nie chce jeść oferowanych dań. Ten stan może nawet doprowadzić do histerii i prób uderzenia dziecka w rodziców, jeśli coś mu się nie podoba. Co powinni zrobić rodzice w takiej sytuacji: podjąć jakieś działania lub pozostawić wszystko tak, jak jest, i po prostu poczekać, aż to się uda? W tym artykule rozważamy główne przejawy kryzysu na 1 rok i jakie działania należy podjąć w tej Jaki jest kryzys jednego roku życia dziecka2 Dlaczego tak się dzieje, z czym jest związany3 Jak przejawia się kryzys jednego roku4 Co powinni zrobić rodzice: przydatne wskazówki5 Czego nie robić6 Kiedy kończy się kryzys jednego rokuJaki jest kryzys jednego roku życia dzieckaPrawdopodobnie niewiele osób słyszało o takiej koncepcji, jak "kryzys rocznego dziecka". Ale ci, których dzieci osiągnęły wiek jednego roku, z pewnością wiedzą, co się mówi. Faktem jest, że w pewnym momencie cipka przestaje być posłuszna i czuła, jego zachowanie zmienia się co minutę i prowadzi rodziców do szoku. Tak więc rodzice muszą wiedzieć, że w życiu są pewne okresy, w których szczególne zachowanie dzieci w związku z dorastaniem jest nieodłączne i są one podzielone na cztery okresy. Kryzys 1 roku życia dziecka, zgodnie z psychologią wieku, odnosi się do pierwszego etapu dojrzewania. Można rozpocząć od 9 miesięcy i rozciągnąć do półtora wiesz? W wieku jednego roku dziecko jest w stanie zrozumieć znaczenie około 70 słów, ale tylko niewielka część jest w stanie powiedzieć. I w wieku 1,5 roku zaczynają gromadzić swoje słownictwo z prędkością tym czasie dzieci uczą się chodzić, stają się bardziej aktywne, uczą się wszystkiego. Rodzice często bardzo martwią się faktem, że nic nie stało się dziecku z powodu takiego aktywnego zachowania, więc starają się zmienić całą jego ciekawość na rzeczy, których dziecko nie jest zainteresowane ani zmęczone. Zabraniając dziecku samodzielnego odkrywania świata, natkną się na protest, któremu towarzyszą łzy, kaprysy i upór. Takie zachowanie jest uważane za kryzys 1 w tym przypadku powinni być bardziej cierpliwi i uważni na dziecko w tym okresie czasu i starać się wziąć pod uwagę pragnienia dziecka. Dlaczego tak się dzieje, z czym jest związanyZ uwagi na fakt, że rodzice nie w pełni rozumieją przyczyny takiego stanu dziecka, zalecamy bardziej szczegółowe rozważenie, dlaczego jego zachowanie drastycznie zmienia się w wieku się rok rozwój dziecka jest szybkidosłownie absorbują informacje same w sobie, a jednocześnie szybko rozwijają się fizycznie. Od 9 miesiąca życia już biorą i trzymają przedmioty w uchwytach przez długi czas, co nie zdarzyło się wcześniej. Aktywnie uczą się chodzić, az biegiem czasu zdają sobie sprawę, że mogą samodzielnie poradzić sobie z zadaniami, które wcześniej wykonywali ich także o tym, jak wzrost i waga dziecka zmienia się miesiącami, kiedy dziecko uczy się trzymać głowę, siadać, czołgać się, chodzić po takim okresie dzieci nagle świadomi swojej niezależnościa kiedy w zamian słyszą zakaz rodziców, nie rozumieją w ogóle, dlaczego tak się dzieje, wpadają w złość i wyrażają swoje emocje z płaczem i uporem. Jest to główna przyczyna kryzysu pierwszego roku życia dziecka. Jak przejawia się kryzys jednego roku Zachowanie dziecka w tym okresie charakteryzuje się: Nieposłuszeństwo i coś jest mu zabronione, może zrobić to na swój własny sposób celowo lub nie reagować na zmiana nastroju. Wydawałoby się, że tylko nastrój niemowlęcia był dobry, gdy nagle minutę później był zły i głośno charakter zachowania. Początkowo okruchy mogą się przytulić, a następnie pokazać agresję i po prostu w zabezpieczeniach, drażliwość. Dziecko może często płakać, być kapryśne, a trudno go uspokoić, obrazi się, jeśli coś jest mu zabronione, histeria i głośne przed samotnością. W tym wieku dziecko jest bardzo przywiązane do matki, więc jeśli straci rodzica z widzenia, zaczynają się żądanie uwagi. Jednoroczny maluch uwielbia wszystko, co chce, tak jak chce. Krewni muszą być otoczeni jego uwagą i obserwować wszystko, co robi. W innym przypadku dziecko będzie rozgniewane i wiesz? Według Marii Montessori, twórcy dobrze znanej metody nauczania dzieci, zmuszającej okruchy do robienia tego, co mu się nie podoba w procesie uczenia się – znacząco hamuje asymilację informacji, aw konsekwencji opóźnia rozwój powinni zrobić rodzice: przydatne wskazówkiWażną rolę w zmianie zachowań rodziców dziecka grać jak zakazy pochodzić od nich, ale dziecko nie zawsze się to podoba, więc zastanówmy się, jak przetrwać kryzys 1 roku. Musisz być maksymalna tolerancja na stres i próbować kontrolować dziecko, ale wskazane jest, aby być trochę osobno, aby dziecko uważało się za niezależne. W tym samym czasie dziecko powinno poczuć twoje wsparcie i zrozumieć, że w każdej sytuacji pomożesz mu. Staraj się trzymać swoje dziecko w zasięgu wzroku podczas spaceru, ponieważ w tym wieku dzieci bardzo boją się utraty swoich się, co zrobić, jeśli Twoje dziecko jest zabrania się karania dzieckaUkrywanie, bo w końcu to może być przestraszony, a teraz trzeba chodzić tylko wziął dziecko w jasno zdefiniować ramy: co może zrobić dziecko, a co spróbuje złamać zakaz, musisz wyjaśnić dziecku zasadnie, dlaczego nie można tego ważne! Należy pamiętać, że zakaz musi stanowić niebezpieczne przedmioty, które mogą zaszkodzić zdrowiu przykład, jeśli dziecko wykazuje zainteresowanie przedmiotami kuchennymi iw każdy możliwy sposób próbuje ukraść ciężką patelnię lub szklaną miskę od matki, konieczne jest nieustanne wyjaśnianie, że przedmioty te nie są przeznaczone do gier, ale w celu przygotowania jedzenia. A jeśli ciężka patka spadnie na nogę lub uchwyt, będzie to bardzo bolesne, a jeśli przełamiesz szklaną miskę, możesz się skaleczyć. Wszystkie zakazy są argumentowane, to znaczy, jeśli zabraniasz dziecku czegoś, musisz wyjaśnić, dlaczego przedmiot jest zabroniony. Oczywiście, dziecko odpoczywa, kłóci się, krzyczy i histerycznie – to zachowanie jest całkowicie normalne. Powinieneś tylko trochę cierpieć, az czasem przyzwyczaja się do niego, a sytuacja się ustabilizuje. W żadnym wypadku nie można poddać się histerii dziecka i po 10 minutach płaczu podarować mu patelnię lub to, co wcześniej było zabronione. W ten sposób powiadomisz dziecko, że dzięki swojej histerii może osiągnąć dowolny pożądany obiekt, którego nie wolno dotykać, i pogorszyć sytuację. Przyzwyczai się, aby odebrać to, co chce, z okrzykiem, aw przyszłości będzie bardzo trudno go jest pozostawienie krzyczącego dziecka w nadziei, że wkrótce się uspokoi, ponieważ może dostać przepuklinę pępkową. Lepiej spróbuj przestawić swoją uwagę na inne bezpieczne gryco przypadnie dziecku do gustu. Jeśli lubi rysować – zaproponuj mu pomalowanie ciekawego zdjęcia razem lub zgarnij glinę. Ogólnie rzecz biorąc, odwróć uwagę swojego dziecka ciekawymi, bezpiecznymi i dozwolonymi momenty kryzysu w rozwoju dziecka występują w wieku trzech i siedmiu jest, aby dziecko czuje się ważne i ma prawo do wyboru. W ten sposób wydajesz się dać dziecku możliwość wyboru, ale tym samym ograniczyć go do określonego zestawu obiektów, żywności lub gier. Nie trzeba nalegać, aby dziecko narysowało, jeśli tego nie chce, zaoferować mu kilka opcji do wyboru. Jeśli dziecko jest histeryczne i nie chce nosić tej konkretnej koszulki, zaproponuj mu wybór ubrań w różnych kolorach iz różnymi wzorami. Czego nie robićOdkryliśmy więc, że w danym okresie życia dziecka jego zachowanie nie zawsze może spełnić twoje oczekiwania, więc musisz zastanowić się, czego rodzice nie mogą zrobić w tym zupełnie błędem, aby pokazać swoją wyższość nad dzieckiem, argumentując, że takie zachowanie jest takie, że jesteś dorosły i wiesz, jak to zrobić dobrze, a dziecko musi być posłuszne i słuchać wszystkiego, co do niego wolno padać na dziecko i krzyczeć bez wytłumaczenia. Dzieciak w ogóle nie rozumie, dlaczego zachowujesz się w ten sposób i dlaczego krzyczysz na niego, ponieważ po prostu próbuje robić to, co go ma mowy nie pokona dziecka, wyciągnij ręce lub grozić oddaniem papieża za nieposłuszeństwo. W tej sytuacji jest całkowicie bezużyteczny, ponieważ dziecko jest wystarczająco małe i możesz zranić nie tylko poważne obrażenia ciała, ale także zaszkodzić psychologicznemu stanowi, może wycofać się w sobie lub w proteście, aby zrobić wszystko, by zrobić ci także o tym, jak rozpoznać upośledzenie umysłowe, autyzm, niedorozwój jest także prowadzenie manipulacji dzieckiem, folgowanie jego kaprysom i bezkrytycznie przeprowadzanie wszystkiego, czego pragnie. Przyzwyczai się do tego, że rodzina rządzi, a każdy powinien się odwrócić i zrobić wszystko, aby poczuł się dobrze. Tak więc kryzys minie z czasem, ale nawyki pozostaną i trudno będzie zmienić cokolwiek w jego zachowaniu. Kiedy kończy się kryzys jednego rokuKryzys u dziecka trwający rok jest dość powszechnym zjawiskiem i zdarza się u prawie każdego dziecka, więc zastanów się, jak długo ten stan utrzymuje się u kryzysu u niemowlęcia może trwać 1 tydzień do całego roku. Charakter dziecka i samych rodziców odgrywa dużą rolę, ponieważ zależy od nich, czy właściwe podejście w komunikacji i trudne sytuacje, które przejawiają się w procesie dorastania, ważne! Zdarza się również, że dziecko jest samo w sobie spokojne, a rodzice mogą nie zauważyć zmian nastroju, ponieważ są przyzwyczajeni do kompromisu i potrafią w porę zmienić uwagę dziecka i odwrócić uwagę od przedmiotów okres kryzysu w życiu dziecka jest integralną częścią procesu dorastania. Najważniejsze w tym przypadku jest staranie się nie denerwować, postrzegać to, co dzieje się spokojnie i pomóc dziecku stać się bardziej niezależnym.